Vintage inspiratie: Alexandra David-Néel

Ik wil jullie graag laten kennismaken met de inspirationele Belgisch-Franse Alexandra David-Néel (1868 - 1969), een vrouw die deed wat zij wilde, zich niets aantrekkend van de standaard in haar tijd.

Culinair journaliste en columniste Silvia Witteman schreef "Feminisme betekent wat mij betreft gewoon dat mannen en vrouwen gelijke rechten en plichten (moeten) hebben. Dan ben ik dus een feministe.".

Voor mij betekent het meer dan dat. Dat vrouwen in hun eigen waarde als vrouw worden gezien bijvoorbeeld. Wat ik daarmee bedoel is dat de standaard niet per sé de mannen standaard moet zijn, dat zou mooi zijn. Nog veel te veel wordt vrouwelijk emotioneel en psychisch gezien als zwak en mannelijk als sterk. Zoals atypische non-alpha mannen en jongens die "meisjes dingen" leuk vinden en vaan nog gediscrimineerd worden alsof dat vrouwelijke iets slechts is. Voor mij is feminisme vaak juist een mannenzaak.

Alexandra was ontdekkingsreizigster, opera zangeres, feministe, schrijfster, vrijmetselaar en boeddhist. Al in haar vroege jeugd zocht ze het avontuur op en liep ze weg van huis om door Belgie en Nederland te trekken. Op haar zeventiende nam ze de trein naar Zwitserland, zonder geld op zak en met alleen een regenjas en een filosofie boek bij zich. Op haar achttiende fietste ze naar Spanje, haar bagage in een tas aan het stuur. Ze fietste van Brussel naar de Franse Rivèira, over de Pyreneeën naar Spanje en weer terug. Later werd ze de eerste vrouwelijke Lama, een operazangeres in Parijs en schreef meer dan 30 boeken. Vlak voor haar dood op honderd jarige leeftijd liet ze haar paspoort nog vernieuwen omdat ze nog een reis wilde maken, naar New York via Berlijn en Rusland.

Er zijn ook een paar woorden van lof voor haar man nodig, ze trouwde namelijk maar raakte depressief in de maanden na haar huwelijk omdat ze zich probeerde te vormen naar de standaard. Haar man moedigde haar aan om een lange reis naar India te maken, alleen. Ze nam uiteindelijk afscheid van hem om te reizen en ziet hem pas weer veertien jaar later. Ze waren constant vrienden en hij bleef tot aan zijn dood voor haar zorgen.

Ze deed niet per sé wat mannen deden, ze deed wat zij nodig had.